هجرانت دیووانه ام کرد....................

باز رفتنت را باور ندارم

درامتداد شب به حلقه های ستاره نگاه میکنم باز رفتنت وهجرانت را باور ندارم. اشک های خیس من روی صورتم همچون حلقه های ستاره برگونه های من جاری شدند.من بی تو تنها وبی کس شده ام. تمام زندگی من خزون و دلم من رنگ غروب خزون شده است. این دل من همچون دیووانه شب گرد به سوی تو به تپش افتاده. ای کاش میدونستی  قلب من هر شب به سوی تو پرواز می کند.. کاشکی می دونستی این هجران تو سکوتم را تا ابد بر زبان کشیده است.

برای تو نوشتم......2

میدونم چشمای رنگی ندارم

صورت خیلی قشنگی ندارم

میدونم کوچیک خونم میدونم

خیلی بی نام ونشونم میدونم

میدونم ساده است لباسم عزیزم

واسه تو یه ناشناسم عزیزم

صدای خوبی ندارم عزیزم

اما برای عشق تو می نویسم

برای تو نوشتم.........3

ای که رفتی زبرم.....ای که دلم روشکستی ازتنم

این نوشته رو واسه کسی نوشتم که روزهایی بامن بود اما توی عشقش با وفا نبود .این نوشته رو نوشتم که بخونه اسمشو هم نمیارم دوست ندارم اصلا اسم قشنگ مهربونش توی وبلاگ من نااروم بمونه.نمیدونم چرا توی دنیا کسی وفا نداره.همه بهت میگن با وفایم اما درعوض جفامیکنند.روزی که دیدمش از خودم بی خود شدم تمام احساسم یک دفعه عوض شد واین دفعه عاشق دلباختش شدم اما نه تاعاشق شدم دیدم طرف ازمن خوشش نیومد.اما نمیدونم چرا دلشکستن واسه همه اسون شده یکی مثل خودت دلموشکستی دلموعاشق کردی امابعدازیک مدتی سنگ کلوخی به شیشه ی قلب من زدی..خودم میدونم قلب من مثل قلب های دیگه نیست قلب من خیلی زود میشکنه.اما این دل عادت داره به شکستن.امدی چند روزی مهمون خونه قلبم شدی وتمام خونه روسراب ساختی..

ای کاش هرگزتو رو نمیدم وبه خیال اینکه دوستم داری عاشق فاصله ها می شدم!!!!!!!!!!!!!!!!

بهت بگم الان هم ادرس وبلاگتو پاک میکنم دیگه نمیخوام ادرس وبلاگت توی وبلاگم سرگردون قلب تو ومن بشه.اما میگم خیلی خیلی دوست داشتم صدات باعث ارامش قلبم بود اما متاسفانه وفا نکردی خیلی چیزها رو نمیشه اینجا بگم.هرگز نمیبخشمت وتوهم رفتی نمیگم خدانگهدارهرگز فقط میگم تا به قیامت باتو قهرم ....................................میسا

تماممممممممممممم عشق ها...........

فاصله ها رو نمیخواهم با دلبستن

غریب و گستاخ درمیان غربت اندوه چشمانم....

بی کس بی اشیانه در میان جمع مردمانم....

بی محبت در پی محبت از میان مردمانم....

بی کس وبی نصیبم از عالم نافرجامم ....

بیمار توام ای طبیب تنهایی ام ....

سکوت تو تازیانه ایی بر قلب ارام من....

شاعری رااموختم که برایت بگویم....

بگویم ناله های هرشبم را ....

بگویم برایت ای دل تنهای من ....

مرا هرگز تنها نزار من غریبم در این دنیای پست....

ای خدا چرا من باید تنها باشم چرا باید زاده ی غریب تنهایی وبی کسی باشم.چرا باید روزی هزار دفعه ارزوی مرگ بکنم ..چرا ناامیدم .....کمکم کن خدا به من صبر بده که بتونم همه چیز رو فراموش کنم حتی وجود خودم رو هم فراموش کنم.میسا تنها.....

اه ای خدا بازم چتر زندگیم تنها شد

زمستان تنهایی

فرسوده ام بی تو در این شب های زمستانی غبار اندوه تنهایی بر پیراهن سیاه محبت من تنیده است.دیوان قصه های من پر شده از تنهایی ونبود تو کنارمن تمام لحظه ای من شوم وعبس شده است بی تو مرده ام در این جاد ه ی تنهایی.صحرای دلم سرد وتاریک است.سرود هستی ام نمناک وبی حس است شریان های قلبم ناامید از تپش قلب بی توست.سکوت میکنم در برار تمام سختی ها به قلبم امید میدهم که تو باز ایی من یقین دارم که تو باز می ایی چقدر خوب است مردن در کنار اشک های نقره ایی خیال ارزوها..............میسای تنها

تنها ترین

بی کس

چرا تنها و شکسته بالم نمی دانم..چرا همه ی ستاره ها برای من گستاخ وغریب می شوند؟ چرا روز شب های من تکرار روز و شب های دیروز و پار من است..چرا فرشته های زیبا به سراغ تنهایی من نمی ایند.. چرا همه از سلول قلب من گریزانندچرا مکتب عشق بر قلب  تک وتنهای من بسته شده است..چرا من تنهام چرا زاده ی تنهایی ام..ایا سنگ من همان سنگ تنهای کنار جاده  بی عابرعاشق است ولی من همان ستاره  ی غریبم در تمام کهکشان های عاشق دنیا است..ای عشق مرا ترک نکن ..

میسای تنها